New Mombasa, aarde. Terwijl de laatst overgebleven Spartan probeert de Covenant te stoppen, word de planeet aarde plots geconfronteerd met een dropship van de Covenant dat boven de Afrikaanse mega-stad opdoemt. Orbital Drop Shock Troopers worden ingezet om het tuig neer te halen; maar het schip slaagt erin te vertrekken en word achtervolgd door Master Chief. Maar New Mombasa is nog steeds bezet door de Covenant als de speler als "The Rookie" de arena betreed. Als je besluit op zoek te gaan naar je teamgenoten na een tijd bewusteloos te zijn geweest, kom je er al snel achter dat de missie niet gelopen is zoals gepland...

Her en der werd er teleurgesteld gereageerd toen de synopsis van Halo 3: ODST aan de wereld werd meegedeeld . Want een Halo game waarin je niet met de Master Chief himself speelt, die kan toch alleen maar tegenvallen? Hoe goed kan een game nu zijn, waarin je godbetert een Orbital Drop Shock Trooper bent? En tegelijk: wat maakt dat uit? Een Halo-game is een Halo-game toch?
Door één element uit de Halo-series om te gooien, heeft Bungie inderdaad voor een ander pad gekozen - maar daarom slecht pad. Door je in het pak van een ODST te steken; heeft Bungie voor een grotere wijziging in de gameplay gezorgd dan je wel zou vermoeden.

Als ODST ben je maar gewoon een mens, zoals iedereen. En dat heeft zijn implicaties voor de gameplay, want de Covenant-aliens die je tegenkomt deinzen niet langer voor je terug. Al gauw blijkt waarom: Je bent geen éénmans-leger die eventjes vlot de confrontatie aangaat. Grunts blijken meteen taaier dan daarvoor, Jackals zijn niet meer onder de indruk als je ze een rake klap geeft, Brutes zijn archisterke tegenstanders en als je een Hunter tegenkomt, heb je 'n probleem. Bij ODST moet je het spel slim spelen, wil je uberhaupt overleven. Vechten doe je alleen vanuit een goede schuilplaats, en soms... soms is het gewoon beter om dat groepje Brutes te omzeilen.

Ons bekroop alleszinds al héél snel het gevoel dat we wel heel erg alleen waren in New Mombasa, en dat we in de problemen zaten. Als je wandelt door een stad die in de fik is gezet door de Covenant, voel je je meteen erg klein, en als zodra je beseft dat je niet op een groepje aliens kan afrennen en ze allemaal neerknallen weet je het wel: Halo 3: ODST is een heel andere ervaring. Maar daarom geen slechte ervaring. De sfeer die Bungie weet te creëren, zuigt je mee het verhaal in. Een verhaal van de Rookie, die op zoek moet naar zijn collega's in een stad waar elk teken van leven ook het signaal is om het op een lopen of op een schieten te zetten. Je gaat alleen maar meer meeleven als je in de game je collega's vind, en dan via een "flashback" hun aandeel mag spelen in de veldslag die plaats heeft gevonden voor de Rookie bij bewustzijn kwam.

Maar uiteraard blijft een Halo game, een Halo game. Spelers die de vorige titels hebben gespeeld zullen veel herkennen van de vorige games. De vijanden zijn - uiteraard - hetzelfde, en de wapens zijn voor een groot deel hetzelfde. Je moet er deze keer alleen wijzer mee omgaan, want de wapens liggen niet dik gezaaid. Ook moet je er rekening mee houden dat je geen zelf-regenererend schild meer hebt dat je eventjes kan opladen als je in de knoei zit. Als je te veel klappen krijgt, gaan je levenspunten achteruit zodat je op zoek moet naar een health pack. En aangezien je de ingebouwde radar hebt moeten afstaan, is voorzichtigheid meer dan ooit geboden...

Grafisch en zo

Tja, wat kunnen we hier van zeggen? Ik ben nooit super onder de indruk geweest van de graphics in de Halo-games, en aangezien de engine van Halo 3 opnieuw gebruikt is, zijn er geen wereldschokkende veranderingen gebeurd. Ik kan wel zeggen dat het hele plaatje klopt. De sfeer is dik in orde, vooral als je als de Rookie door een zo goed als uitgestorven stad wandelt, waar her en der wagens "geparkeerd" staan, al dan niet met sirenes en lichten die aan en uit knipperen als waren het kerstlichtjes. De muziek daarentegen is dan weer wel subliem gekozen. De soundtrack geeft je op sommige momenten het gevoel dat je in een dramatische oorlogsfilm meespeelt; dan wel deelneemt aan een intens gevecht met een lekkere song op de achtergrond. Dus over het algemeen klopt het plaatje wel.

Multiplayer Madness

Uiteraard staat Halo (3) vooral bekend om zijn multi-player ervaring (waar ik een eigen mening over heb, maar dat zal er wel aan liggen dat ik een n0ob ben) ; en Bungie serveert de hordes fans waar ze naar verlangen: met Firefight kunnen tot 4 spelers tegelijk het opnemen tegen reeks na reeks vijanden. Het is eens wat anders dan het elkaar afslachten zoals in Halo 3. Nadeel is wel dat Firefight geen matchmaking systeem heeft, waardoor je alleen met je online vrienden aan de slag kan. Nee, dat is geen verzoek om mij voor zo'n sessie uit te nodigen.

Meer multiplayer? Vooruit dan. Er zit een tweede disc bij Halo 3: ODST. En op deze disch, staat de "complete multiplayer-ervaring" voor Halo 3. Begrijp je dat goed? Jazeker, door de tweede disc te gebruiken kan je het online opnemen tegen andere in Halo 3. Het mooie aan deze disc is dat ze alle maps bezit die zijn uitgekomen, zodat je niet aan de slag moet met het downloaden van diverse maps als je wil beginnen. Een leuk extraatje voor wie Halo 3 en al zijn maps niet in huis heeft - al moet ik eerlijk zijn: ik heb zware vermoedens dat mensen die niet tot deze groep horen Halo 3 ODST niet in huis gaan halen.

Conclusie:

Het zal je misschien verbazen, maar ik heb me met Halo 3: ODST ontzettend vermaakt. Misschien wel meer dan met Halo 3. De sfeer draagt daar veel toe bij. Als Spartan ben je de koning van de wereld, maar als ODST moet je plots op je tellen passen, en daardoor was mijn "voeling" met de personages veel groter. Grafisch, qua sound en algemene gameplay is er op deze game niet veel aan te merken. Allemaal gewoon prima in orde.

Nadelen? Tja, ik zie er één: De campaign is maar 8 uurtjes lang, en kost je toch de volle pot. Wat het eigenlijk een dure grap maakt voor iedere Halo 3 fan, die quasi niks heeft aan de "multi-player" bonus cd.

Dus, eindconclusie: halen zonder nadenken, maar tijdens het spelen wel nadenken. Anders red je het niet.